Egzotyczne rośliny-Skorzonera
11:06
 |
| (To na mojej twarzy to jakieś okrutne chwastowie...) |
Za to Skorzonera jest warzywem intrygującym, Kojarzy mi się z zapasami Severusa Snape'a, leżąca gdzieś pomiędzy Mordownikiem, a Tojadem żółtym (nie no żart, wiadomo że to jedna i ta sama roślina ;) . Skorzonera także ma swą ludową nazwę. Określana niegdyś nazwą „wężymord” ostatnimi czasy coraz częściej pojawia się na naszych stołach, bynajmniej nie w roli antidotum na jad węży.
Ciemny korzeń spichrzowy, gdy trafi pod nasze strzechy z pewnością na chwilę sprawi jakbyśmy faktycznie pod strzechą mieszkali. Da nam powiew tego specyficznego swojskiego klimatu. Na pewno zaciekawi domowników. Bogactwo zawartych w miąższu witamin i minerałów nie tylko nakarmi brzuchy, lecz także wzmocni witalność.
Nie tyle egzotyczna co zapomniana
Uprawiana była we Włoszech w VI stuleciu. Kiedy dotarła do Polski, używano jej głównie jako lekarstwo na ukąszenie żmii, jednak często mylono ją z korzeniami salsefii – rośliny podobnej pod względem wyglądu i smaku. Słynny przepis na przygotowanie tej rośliny znajdziemy w XVIII-wiecznej książce kucharskiej Pawła Tremona - kucharza króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jednakże popularna stała się dopiero w wieku XIX. Najczęściej gotowano ją lub smażono w cieście naleśnikowym. W XX stuleciu, kiedy przestano wierzyć w jej działanie jako „antidotum”, niemal w ogóle jej nie spożywano.
Skorzonera, zwana wężymordem czarnym tudzież szparagiem zimowym jest rośliną warzywną z rodziny astrowatych. To krewna salsefii, z którą często bywa mylona, a nawet nazywana salsefią czarną. Wywodzi się z południowej i środkowej Europy (prawdopodobnie Hiszpanii) oraz części Azji (Syberia Zachodnia, Kaukaz). Należy do niej ok. 100 gatunków roślin zielnych. Do spożycia nadaje się Scorzonera hispanica hodowana w krajach południowej Europy. Dawniej roślinę tę uważano za antidotum na jad żmii, stąd jej przydomek – wężymord.
Częścią jadalną skorzonery jest spichrzowy korzeń, który czasami się rozwidla i może mierzyć nawet 30 cm. Jego skórka ma kolor brunatny, ciemnobrązowy lub niemal czarny. Miąższ tej rośliny jest biały, zaś smak przypomina mączyste szparagi. Obierany i krojony korzeń wydziela mleczny, mocno klejący się sok, skórka zaś barwi dłonie na czerwono-brunatny kolor. Z tego powodu, jeśli mamy zamiar obierać skorzonerę, powinniśmy uzbroić się w specjalne rękawiczki ochronne. Aby uchronić świeżo obrane korzenie przed utlenianiem i brązowieniem, należy natychmiast wrzucić je do naczynia z wodą i sokiem cytrynowym.
Jak się zabrać za uprawę własnej skorzonery?
Jeśli jesteśmy zainteresowani jest jej uprawą, powinniśmy pamiętać, że do rozwoju korzenia najlepsza jest ziemia żyzna, zasoba w próchnicę, piaszczysto-gliniasta, pulchna, o odczynie obojętnym lub zasadowym. Roślina ta ma długi okres wegetacji (do 230 dni)
Nasiona skorzonery siejemy do gruntu zazwyczaj w połowie marca.
Wysiewamy je w rzędach co 30 cm i na głębokość 3 cm. Zazwyczaj warzywo zaczyna kiełkować po 2 lub 3 tygodniach – kiedy to się stanie, należy je przerwać i pozostawić siewki co 6 cm w rzędzie. Od czerwca do sierpnia powinniśmy zadbać o odpowiednie nawodnienie gleby, aby korzenie mogły się dobrze rozwinąć. Zbioru dokonujemy jesienią - od połowy do końca października.
Jakie moce korzeń zgromadził?
m.in: potas, magnez, wapń, żelazo, mieź, fosfor, chlor, selen, karoten, błonnik oraz witamin (C i witaminy z grupy B). Dzięki obecności inuliny, wyciąg z korzenia stosuje się jako słodzik dla diabetyków. 100 gramów salsefii czarnej dostarcza nam 82 kalorie.
Wysoka zawartość żelaza i miedzi w połączeniu z witaminą C działa zbawiennie na na ukrwienie skóry głowy, hamując tym samym wypadanie włosów.
0 komentarze